Wolkers' fragmenten. Informatie over Jan en de familie Wolkers

Halfweg – eind december 2002
Mevrouw M.W. Wolkers nodigt alle broers en zussen, neven en nichten uit ter gelegenheid van haar 85ste verjaardag.

Hoorn - 7 januari 2003
Aan kleur geen gebrek in de Boterhal. De hele ochtend hebben kunstenaars een bescheiden selectie van hun werk meegenomen voor de aankoopronde van de gemeente Hoorn. De kunst die de gemeente door een commissie laat aankopen, wordt verspreid over gemeentelijke gebouwen en scholen. Van de kunstenaars uit West-Friesland is o.a. aanwezig Annemarie Wolkers-Ven, met fotografie van een confronterende aard. Annemarie is de vrouw van één van de zonen van Jan Wolkers. Op foto’s laat zij bepaalde delen van personen zien in een alledaagse pose van staand voor een pissoir, broek op de enkels, of zittend op een toilet. In verhouding met het prijspeil van collega's is het kunstwerk een koopje: 350 euro voor een blote kont op straat.

Veghel – 12 mei 2003
Franse allure langs de nieuwe snelweg A50 op bedrijventerrein De Dubbelen in Veghel. De eerste paal gaat de grond in voor Royal Canin Nederland BV, de voedergigant van honden- en katten-brokken. Het nieuwe pand krijgt een heel andere allure dan het oude. Mediteriaan, met een duidelijke knipoog naar het Franse moederbedrijf. Daarvoor heeft architect Peer Wolkers van Bas Architecten uit Veghel nagenoeg de vrije hand gekregen.

Amstelveen/Amsterdam/Heerhugowaard/Lelystad – juni 2003
Juni is de maand van de diploma’s. Zo hebben Marianne en Eveline Wolkers uit Amstelveen hun HAVO-diploma behaald. Beiden gaan verder studeren aan de Hogeschool InHolland te Diemen richting Hoger Toeristisch Recreatief Onderwijs.
Bas Wolkers verlaat de basisschool en gaat naar het Noordzee College (VMBO) te Haarlem.
Leendert Duivenvoorden, de zoon van mijn vrouw, heeft het diploma Multi Media Vormgeven behaald. Het zet zijn studie voort aan de Junior Academie in Amsterdam. Een particuliere opleiding voor art director, waar hij direct het tweede leerjaar instroomt. Leendert heeft o.a. meegewerkt aan het design van de website Wolkers-fragmenten. En vol trots melden we dat Kim Punt, de jongste dochter van Cilia Punt-Wolkers is geslaagd aan de Hogeschool van Amsterdam voor de opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening.

Enkhuizen – oktober 2003
Kunstenares Esther van Duin werkt aan een groot schilderstuk in haar atelier in Enkhuizen. De basis is een reusachtige foto uit 1900 van een café in Groesbeek, die op drie losse panelen is geplakt. Zij schildert delen over met gekleurde olieverf. Van Duin heeft dit 'project' samen met Eric Wolkers opgezet. Eric, zoon van de schrijver en kunstenaar Jan Wolkers, runt een studio voor vormgeving in Enkhuizen.

Heerhugowaard – 25 oktober 2003
De Heerhugowaarde showgroep De Diatonica’s speelde de première van hun nieuwe voorstelling ‘Turn the beat around’ in een uitverkocht theater De Schakel in Heerhugowaard. De showgroep treedt zo’n dertig keer per jaar op met de grootste hits uit de geschiedenis van de popmuziek en voor de ouderen Nederlands-talige liedjes van vroeger. Dan gaat het vooral om optredens voor bedrijven en instellingen. Zangeres (‘maar ik ben ook van het decor, promotie en de grafische vormgeving’) Linda Wolkers: ‘Er wordt behoorlijk streng geauditeerd en als je niet kunt zingen en dansen, kom je echt niet zomaar bij ons binnen.’ ‘Turn the beat around’ brengt precies wat er verwacht mag worden. Er is dans, er is muziek met een hoog gehalte aan herkenbaarheid en er is tussendoor ruimte ingelast voor korte conferences. Ook aan kleding, licht en toneelattributen is behoorlijk veel aandacht besteed.

IJsberen, ringelrobben, walrussen…

Door toedoen van stropers en jagers kregen ijsberen dertig jaar geleden een beschermde status. Inmiddels struinen op de noordpool weer ruim twintigduizend van deze witte beren rond. Toch is er geen reden voor een feest, want nu dreigen andere problemen de dieren de das om te doen. Het uitgebreide artikel, waarvan de tekst en de zeer mooie kleurenfoto’s van Hans Wolkers zijn, was te lezen in het januarinummer 2003 van Grasduinen.
In het decembernummer 2002 lezen we Hans’ verhaal over de fjorden waar de ringelrobben acrobatische toeren uithalen en walrussen steeds vaker de stranden bevolken. De Noorse eilandengroep Svalbard is ondanks zijn roerige geschiedenis Europa’s laatste echte wildernis van formaat. Met Spitsbergen als ijskoud middelpunt.

Speedski-helm stil en betaalbaar

Gebruik van CAD-techniek bij het ontwerp, CNC-freestechniek bij de productie en nieuwe materialen leidden tot een aerodynamische skihelm voor snelheden van 160 – 250 km/u. Een nieuwe speedski-helm naar ontwerp van Rob Wolkers, zo lezen we in het Technisch Weekblad. ‘Bij de ontwikkeling van onze speedski-helm hebben wij gebruik gemaakt van CAD-technieken,’ zegt Harald van Mil, wetenschapper, ex-captain van de Nederlandse Speedskiploeg en sinds kort ook parttime-ondernemer. De laatste functie bekleedt hij nog maar een klein jaar. Daarbij houdt hij zich alleen bezig met het ontwerp, productie en het op de markt brengen van betaalbare en veilige speedski-helmen. Dat is nu gelukt. Van Mil is niet op dikke winst uit. ‘Als wij onze ontwikkelingskosten van een paar duizend euro eruit hebben plus nog iets erbij, zijn wij allang blij. Deze kosten zijn laag gebleven door onder meer werk van een gedreven en betrokken afstudeerder van de Haagse Hogeschool. Dat was Rob Wolkers met studierichting Industrieel Product Ontwerp,’ vertelt Van Mil. Voor het vinden van de juiste materialen hebben Van Mil en Wolkers een beroep gedaan op de firma NPSP uit Almere. ‘Zij hebben ook de solarcar en een recordzeilboot gemaakt,’ aldus Harald van Mil.

Jan Wolkers in 2003

Amsterdam-Sloterdijk – 3 februari 2003
De 68ste editie van de jaarlijks terugkerende Boekenweek staat in het teken van de dood. De dood is volgens de stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek een van de grote thema’s in de literatuur en een inspiratie voor menig literair meesterwerk. In de Petruskerk te Amsterdam-Sloterdijk - bezit de oudste dodenakker van Amsterdam – werd de aftrap gegeven van de Boekenweek. Ronald Giphart schreef het Boekenweekgeschenk 2003; Jan Wolkers ontwierp het affiche voor de Boekenweek. Jan onthulde zijn affiche in de Petruskerk.

Texel – 4 april 2003
Op de waddendijk van Texel waar het kunstwerk ‘Tot hiertoe en niet verder’ van Jan Wolkers voor de tweede maal werd vernield, is een plaquette geplaatst. Het kunstwerk van Wolkers, dat nu onherstelbaar werd beschadigd, verbeeldde een golf die tegen de dijk aanspoelt. Het glazen kunstwerk werd in 1998 geplaatst op de dijk bij de Prins Hendrikpolder. Ter herinnering heeft het hoogheemraadschap een behouden gebleven marmeren plaat als plaquette op de dijk aangebracht en ingegraveerd met de volgende tekst: Op deze plaats stond het beeld van Jan Wolkers. Het in glas uitgevoerde kunstwerk droeg de naam 'Tot hiertoe en niet verder'. Het was een goed en mooi beeld. Toch staat het er niet meer, op 20 september werd het door onbekenden verwoest. Wat niet verwoest kan worden is de titel, die blijft op deze plaats altijd van kracht: 'Tot hiertoe en niet verder'.

Amstelveen – 16 april 2003
De Nederlandse Museumvereniging presenteert een nieuwe museumkaart. Schrijver en beeldend kunstenaar Jan Wolkers nam die dag in het Amstelveense Cobra Museum de eerste kaart in ontvangst. Twee kunstwerken van Jan Wolkers uit de serie ‘Sneeuw’ hebben op de nieuwe Museumkaart, de opvolger van de Museumjaarkaart, de plaats ingenomen van de verplichte pasfoto. De kunstenaar voelde zich vereert, maar vond dat hij hem ook verdiend had. ‘Geen museum is veilig voor mij,’ aldus Jan Wolkers.

Texel – 1 mei 2003
Op het Waddeneiland Texel wordt het monument ter nagedachtenis aan natuurbeschermer Jac. P. Thijsse onthuld. Het kunstwerk, gemaakt door Jan Wolkers staat midden in een vijver aan de Elemert in Den Burg. Het monument bestaat uit halve bogen van glas en roestvrij staal en is ruim vier meter hoog. Met een helikopter van de Koninklijke Luchtmacht was het kunstwerk enkele dagen eerder op de sokkel geplaatst. Het monument is een cadeau van de Stichting Thijsse-jaar Texel aan de gemeente Texel. Bij de onthulling waren een kleinzoon en achterkleinzoon van Thijsse aanwezig. Jan is een groot bewonderaar van Thijsse. Mede daarom presenteerde hij het essay De grazige weiden. Hierin beschrijft Wolkers zijn eerste kennismaking met 'de wereld van Jac. P. Thijsse'.

Zutphen – vanaf 15 juni 2003
Omdat het zo’n hete dag was had Jan Wolkers speciaal winterse gedichten uitgekozen. Deze droeg hij voor bij de opening van de expositie in museum Henriette Polak in Zutphen. Daar was een ruime selectie te zien van het meest recente werk van Jan Wolkers. Daarnaast toonde hij zes modellen van zijn glasmonumenten, aangevuld met enkele vroege beelden en tekeningen.

Deventer – 2 augustus 2003
De zon brandde fel op het Kloosterplein in Deventer tijdens de zesde editie van poëziefestival Het Tuinfeest. ‘De zomer kan me gestolen worden’, declameerde hij met zijn hese stem in een aangrijpende reeks gedichten. Maar Jan Wolkers bracht een ode aan het winterlandschap met titels als Snijdende Kou en Sneeuwval.

De achtertuin van Jan Wolkers – oktober 2003
Jan Wolkers op ontdekkingstocht in zijn eigen tuin. Als hij vertelt over de natuur wordt wat gewoon is bijzonder, wat klein is groot en wat lelijk is mooi. Eindelijk verschijnt de prachtige DVD. Verpakt in een nog mooier geïllustreerd boekwerkje, waarin alle 25 originele filmbeelden van De achtertuin van Jan Wolkers uit de bekroonde VPRO-jeugdserie ‘Villa Achterwerk’, nog eens kort worden ingeleid.

Rijswijk – begin oktober 2003
Lezing van Jan Wolkers in de kleine zaal van de Rijswijkse Schouwburg.

Leiden – november 2003
Jan Wolkers gaat een kunstwerk maken voor de stad Leiden. Deze ‘Hommage aan Rembrandt’, wordt in totaal zes meter hoog. Het onderste deel wordt van roestvrij staal. Op vier meter hoogte komen twee segmenten van glas. Het onderste wordt gevuld met lichtgroen glas dat de Oude Rijn symboliseert, waar Rembrandt dichtbij woonde. In het bovenste deel liggen straks prachtige stukjes glas: de kleuren van Rembrandt.

Den Haag – 12 november 2003
Lezing van Jan Wolkers in het Haags Historisch Museum als onderdeel van het Crossing Border festival in Den Haag, dat van 12 t/m 16 november 2003 plaatsvond.

Den Helder – 16 november 2003
Lezing van Jan Wolkers in de openbare bibliotheek te Den Helder. Boekhandel De Drie Boekjes kreeg van de uitgever De Bezige Bij officieel toestemming om de gedichtenbundel Wintervitrines, dat op 17 november 2003 verscheen, al te mogen aanbieden. Daarmee had Den Helder de landelijke primeur. Twee weken later verscheen ook de bundel De Achtertuin, twintig kleine verhalen over de natuur, in kleur geïllustreerd met aquarellen van Bob en Tom Wolkers.

Een Wolkers’ bedrijf uitgelicht

Eerste rozenkweker in Heerhugowaard - De Noord
De eerste indruk als je met Hen (53) en Wil (54) Wolkers kennismaakt is: die hebben het gemaakt. Een prima bedrijf, een riant huis, vier pittige kinderen in de leeftijd van 19 tot 27 jaar - waarvan er inmiddels drie het huis uit zijn en een alleen nog thuis is in de weekenden en de vakanties - en een goed bestaan. Het oogt allemaal goed. Maar het is ze niet komen aanwaaien. Dat blijkt wel als zij hun verhaal vertellen.

Van Halfweg naar De Noord
Zo'n dertig jaar geleden zag de gemeente Heerhugowaard er heel anders uit dan nu. Dat was ook zo in Halfweg, waar Hen op het bedrijf van zijn vader werkte. Een bedrijf van vier à vijf kleinere afdelingen waar de rozensoorten Ilona en Evergold geteeld werden. In 1974 zijn Hen en Wil getrouwd en Wil bleef de eerste jaren buitenshuis werken. In 1975 nam Hen het bedrijf (5000 m²) van zijn vader over, maar zag al snel in dat dit bedrijf niet uit te breiden was en in de toekomst te klein zou zijn. Er werd dus uitgekeken naar een ander bedrijf; het liefst een stuk grond om een heel nieuw bedrijf te beginnen. Via een openbare verkoping in Hensbroek kwamen ze in contact met iemand van de Altonstichting te Heerhugowaard. Die belde een jaar later op, om te vertellen dat het Altonbestuur een nieuw glastuinbouwgebied ging ontwikkelen ten noorden van Heerhugowaard.
Inmiddels hadden Hen en Wil al gekeken bij Marknesse in de Noordoostpolder en bij Erica in Drente. Maar Wil zegt daarover: ‘Ik kreeg het gevoel dat we zouden gaan emigreren. We hebben altijd goede contacten met familie en vrienden gehad, en dat wilden we zo houden. Het telefoontje van de Altonstichting kwam juist op tijd. De gemeente Heerhugowaard en De Noord (buurtschap behorende bij Heerhugowaard) stonden ons wel aan en van hieruit kun je gemakkelijker contact met familie en vrienden houden dan vanuit Drente.’ ‘En dat niet alleen,' vult Hen aan, ‘hetzelfde geldt als het gaat om teelttechnische informatie en andere zaken, die vanuit Heerhugowaard nu eenmaal gemakkelijk bij de centra Aalsmeer en Westland te regelen zijn.’
Het werd dus het Altongebied en zij waren de allereersten, die zich tussen de witte kolen vestigden. Dat was in 1978. In 1979 kwamen de eerste rozen van het nieuwe bedrijf. Dat lijkt vlot, maar daar ging wel het een en ander aan vooraf.
De eerste vier jaar is het bedrijf in Halfweg er bij gehouden. Dat betekende dus dagelijks op en neer rijden. ‘Je lacht er nu om’, zegt Hen, ‘maar die winter van 78/79 vergeet ik nooit meer. Het sneeuwde zo erg, dat ik soms niet naar huis kon. Zou er dan iets niet goed gaan op het nieuwe bedrijf, kon ik onmiddellijk ingrijpen. Soms kwam ik dagen niet thuis en bivakkeerde ik in de kas of het ketelhuis. Dan leer je ook je buren kennen. Want op een gegeven moment kwam buurman Veldman en die 'schopte' me naar huis en zei dat ik maar naar m'n vrouw moest gaan, dan zou hij die nacht wel 'n paar keer in de kas kijken. Hij nam het gewoon voor 'n paar nachten van me over. Zo maar! Dat vergeet je nooit meer.’

Milieuvriendelijk
Hun inspanningen werden langzamerhand beloond. In 1978 bouwden ze de eerste 5300 m² en in 1980 zo’n 9200 m². In 1982 werd er een huis gebouwd, verhuisd, en werd het bedrijf in Halfweg afgestoten. Rozenkwekerij HEWO ROZEN was nu definitief gevestigd in Heerhugowaard. Inmiddels waren twee neven uit de Akerpolder in Amsterdam, Harrie en Rinus Wolkers, ook die kant opgegaan en werden buren van Hen en Wil.
In 1999 werd de 3e afdeling bijgebouwd van 10200 m². Nu in 2003 kijken we tegen een volwaardig bedrijf aan met een glasoppervlakte van 25000 m², verdeeld over drie afdelingen.
‘Onze doelstelling is om op de meest milieuvriendelijke manier rozen te produceren. De rozen worden op substraat (steenwol-matten), geteeld. Vervolgens worden ze op de matten geplant en wordt er een “druppelslang” bij gezet voor voeding en water. En….’, vervolgt Hen, ‘het water en de voeding dat de plant niet gebruikt, wordt opgevangen, ontsmet en opnieuw gebruikt. Ziekten en plagen worden bestreden door het inzetten van natuurlijke vijanden (biologische gewasbescherming). Daardoor gebruik je een minimum aan chemische middelen. Ook energie zetten we zo zuinig mogelijk in door gebruik te maken van warmtekrachtinstallaties en een warmteopslagtank. Het bedrijf produceert het hele jaar door. Om in de winterperiode toch voldoende rozen van goede kwaliteit te hebben, worden de rozen gedurende 20 uren per dag belicht met assimilatielampen.’
‘De elektriciteit,’ vult Wil aan, ‘wordt opgewekt door de twee warmte-krachtinstallaties. De warmte van de motoren wordt weer gebruikt voor het verwarmen van de kassen. Hierdoor haalt men een energierendement van 90% (energiecentrales tussen de 35 en 40%). De warmte die overdag te veel wordt geproduceerd, wordt opgeslagen in de warmteopslagtank en tijdens de nacht weer gebruikt om de kassen te verwarmen. Wij produceren volgens de MPS normen (Milieu Plan Sierteelt), welke is ingedeeld in de klasse A, B en C. Wij voldoen aan de milieuvriendelijkste score A.’

Cultivars
Op dit moment kent HEWO ROZEN twee cultivars:
*Een geheel nieuwe cultivar met de naam First edition. Een prachtige, exclusieve, dieprode roos die vooral, als hij open is, een goed gevulde bloemvorm heeft en diepgroen blad.
First Edition wordt rijp geknipt en heeft daarna zeker twee weken 'n goed vaasleven. (7500 m² aangeplant in november/ december 2003)
*De champagnekleurige roos Vendela, één van de langst houdbare grootbloemige rozen. (6800 m² aangeplant in het voorjaar van 2003 en 10200 m² in het najaar 1999).

's Morgens worden de rozen geknipt en daarna verwerkt in een speciale verwerkingsruimte, waar een bosmachine de rozen sorteert en bost op bossen van 10 of 20 stuks. Deze worden in speciale containers met water en houdbaarheidsmiddel gezet en gaan direct op veilingkarren de koelcel in, klaar voor vervoer naar de veiling. Het bloementransport is uitbesteed aan de firma Kuiper, een vertrouwde naam in de agrarische transportwereld. De chauffeurs dragen een grote verantwoordelijkheid voor het afgeleverde product. Het laden van de rozen vindt meestal in de avond plaats. ’s Ochtends worden ze geveild bij de Bloemenveiling Aalsmeer, en gaan nog diezelfde dag naar de bloemenwinkels en de groothandel in Nederland (20%) en het buitenland (80%), voornamelijk Duitsland, Italië, Polen, Rusland, Frankrijk, Oostenrijk en Zwitserland.

Veredeling
‘Er wordt in Nederland en Duitsland veel gedaan op het gebied van het veredelen van rozen,’ aldus Hen. ‘Er wordt vooral gelet op een goede bloemvorm (goed gevulde bloem), mooi en sterk blad en andere uiterlijke symptomen. Meer en meer wordt er ook op andere eigenschappen veredeld, vooral op houdbaarheid en ongevoeligheid voor ziekten en plagen. En alles moet goed te verenigen zijn met een uitstekende productie. Voor ons als rozenkweker wordt het steeds moeilijker om een juiste keuze te maken.’ Wil: ‘Bij de keuze zijn niet alleen de eigenschappen van belang maar spelen ook andere aspecten een belangrijke rol. Kan de exporteur er mee handelen, d.w.z. komt de bloem in de cel niet te snel open en is deze transportvriendelijk? Wordt het soort veel of weinig aangeplant en voor welke landen is het soort geschikt. En heel belangrijk, kan het soort gemakkelijk geteeld worden in landen binnen Afrika of Zuid-Amerika. De aanvoer van rozen op de bloemenveiling Aalsmeer vanuit bijvoorbeeld Kenia is zo overstelpend, daar kunnen wij niet tegenop! Wij willen dus eigenlijk een soort die niet geschikt is om daar te telen. Al deze aspecten spelen een grote rol bij de keuze. En aangezien de teeltduur van een cultivar 4 tot 5 jaar is, is een goede keuze voor ons erg moeilijk en enorm belangrijk.’

Arbeidsbezetting
In de arbeidsbezetting in Heerhugowaard is redelijk goed te voorzien. Pieken in de arbeidsbehoefte worden opgevangen door extra uren van de deeltijddames en scholieren (zomervakanties), en soms door het inhuren van extra mensen via een uitzendbureau. HEWO ROZEN produceert ongeveer 4,5 miljoen stuks rozen per jaar. Dat betekent dat de arbeidsbezetting naast Hen bestaat uit zeven fulltime en zes parttime krachten en in de weekenden en vakanties nog zo'n twintig scholieren.
Een broer van Hen, Joop Wolkers, is bedrijfsleider. Dat maakt het voor Hen makkelijker om andere zaken te behartigen. Zo was hij bestuurslid van de WLTO en Rabobank en zit in de Rozen-werkgroep Noord-Holland en het Altonbestuur. Wil denkt met hem mee en staat hem bij met hand- en spandiensten en verzorgt de administratieve bezigheden.

Het gezin
Niet alleen het bedrijf is gegroeid en ontwikkeld. Ook in het gezin is het een en ander gebeurd. Inmiddels wonen de vier kinderen zelfstandig, al komt de jongste in het weekend nog thuis. Wil zegt hierover: ‘In de beginjaren van ons bedrijf was ons gezin ook nog in een beginstadium. Niet alleen voor onszelf, maar vooral voor de kinderen kwamen we op een gunstig moment in Heerhugowaard. Ze gingen net naar school en werden alle dagen door mij gebracht en gehaald. Zo maakte je snel contact met andere moeders en dan gaat het vanzelf verder. Daar doen ze in een dorp niet zo moeilijk over. Maar je moet er zelf ook wat aan doen. Je gaat helpen op school en komt in de ouderraad, gaat mee met schoolreisjes en het schoolkamp. Je neus laten zien bij de voetbal en handbal en ga maar door. Wat later het oprichten en begeleiden van het kinderkoor van de kerk, zelf zingen bij de koren. Hen kwam bij Rabo en WLTO bestuur en niet onbelangrijk, we zijn alle twee lid geworden van de tennisvereniging. Net zoals heel wat buurtjes.’

Toekomst
Bijna dertig jaar zelfstandig ondernemer zijn, vormt een heel verhaal. Begonnen met het bedrijf van vader in Halfweg en nu een mooi bedrijf gerealiseerd in het Altongebied in Heerhugowaard. In deze economische mindere tijd, is het niet altijd even gemakkelijk. De prijzen van de rozen staan stevig onder druk, mede door de vele import uit landen als Kenia. Strenge regelgeving vanwege milieu, energiegebruik, arbeidsomstandigheden maken het er niet gemakkelijker op.
Hen en Wil gelijktijdig: ‘Toch gaan we er voor! Rozen telen is een prachtig vak, en we houden van de vrijheid en zelfstandigheid. En we zitten op onze plek, hebben prima contacten met de collega's uit het Altongebied zowel bedrijfsmatig als privé.’

Sloterpolder in tekst en beeld

In januari 2004 verschijnt bovengenoemd boek met als ondertitel ‘De groentetuin van Amsterdam 1920-1960’. Dit boek, met ruim 120 pagina’s, is geïllustreerd met veel foto’s en kaartmateriaal. Het is het verhaal van een landelijk gebied, dat in zijn geheel door de stadsuitbreiding van Amsterdam is opgeslokt.
Het boek dat in beperkte oplage verkrijgbaar is (prijs € 16,00), bevat tevens acht deelgenealogieën, waarvan Wolkers – althans de tuinders – deel uit maken.
Voor inlichtingen of bestellingen kunt u bellen met H.J. Ruhe, telefoon (020) 615 38 81.

Geboren, overleden en getrouwd

Naar aanleiding van Wolkers’ fragmenten 2002 ontving ik de volgende mededelingen:
*Op 26 september 1998 zijn Marco Wolkers (geb. 21-10-1974) en Wendy Freeken getrouwd in Amsterdam en op 28 december 1999 is hun zoon Demian Wolkers geboren.
*Op 27 december 2001 overleed te Utrecht op 92-jarige leeftijd Gerrit Johannes Wolkers.
*Op 9 mei 2002 overleed te Zandvoort op 65-jarige leeftijd John Wolkers.
*Op 22 augustus 2003 overleed te Oostzaan Aart Maria van Weerdenburg, echtegenoot van Johanna Alphonsa Maria Wolkers (geb. 4.8.1941).
*Op 23 januari 2002 adopteerde Mirjam en Peer Wolkers uit Vught Kémo Aby Raphael. Kémo werd geboren op 7 juni 2001 in Dakar, Senegal. In de loop van 2003 werd de gehele adoptie afgerond, waardoor hij ook de naam Wolkers heeft gekregen.

Website Wolkers-fragmenten live

Eindelijk was het zover. In januari ging de website www.wolkers-fragmenten.nl de lucht in. De oorsprong van deze website gaat terug naar de sinds 1995 uitgegeven nieuwsbrief Wolkers’ fragmenten. Naast de inhoud van al deze nieuwsbrieven, die op het web te lezen zijn, is de site opgezet om informatie te verschaffen over de geschiedenis van de familie Wolkers, inzicht te geven in de onderlinge familierelaties en de contacten tussen de verschillende takken van de familie eens op een andere manier tot stand te brengen. Een deel van de site is ingeruimd voor informatie over beeldhouwer/schilder/schrijver Jan Wolkers. Op de pagina ‘Nieuwe fragmenten’, waarmee de site standaard opent, leest u de laatste nieuwtjes.
De website is het afgelopen jaar flink uitgebreid, voor een deel nog in ontwikkeling en wordt door mijzelf beheerd. De opzet en het design zijn ontsproten uit de creativiteit en samenwerking met Arno Wolkers en Leendert Duivenvoorden. Het aantal bezoekers is inmiddels zo’n 1.500. Ze komen uit Nederland, Duitsland, Verenigde Staten, België, Brazilië, Zwitserland, Nieuw-Zeeland, Frankrijk, China, Hongarije en Taiwan.
Heb je nuttige of leuke informatie of wil je reageren? Dat kan nu ook via mijn website.